Sabahın Sessizliği ve Bir Merak
Kayseri’nin dar sokaklarında yürüyordum. Sabahın erken saatleriydi, hava hâlâ serindi, ama güneş yavaş yavaş Erciyes’in zirvesinden süzülüyordu. Elimde kahve, kulaklıkta hafif bir müzik… İçimde tuhaf bir heyecan vardı. Dün gece internette gezerken karşıma çıktı o soru: “IBM sahibi kim?” Normalde böyle şeyler umurumda olmazdı ama birden merak sardı beni. Kimdi bu insanlar? Dünya kadar insanın hayatını etkileyen bir şirketin arkasında kim vardı?
Kalbim hızlı hızlı çarpıyordu. Sanki bu bilgi, benim hayatımı da bir şekilde değiştirecekmiş gibi geliyordu. Duygularımı bastırmayı denedim, ama olmuyordu. Merak, heyecan ve hafif bir hayal kırıklığı iç içe geçti. Çünkü her şey çok karışıktı; kimseyi tek bir isimle tanımlamak mümkün değildi.
Kahve ve Günlük
Evime döndüğümde ilk işim günlük defterimi açmak oldu. Oraya her zaman hislerimi yazardım. Bugün farklıydı; IBM sahibi kim sorusu zihnimi kemiriyordu. “Neden böyle merak ediyorum ki?” diye yazdım. Belki de çocukluk hayallerimden kalan bir iz vardı içimde; büyük şirketlerin, devlerin arkasındaki insanları hep merak etmişimdir.
Yazarken bir yandan kahvemi yudumluyordum. İçimden bir his, bu merakın bir gün bana bir şeyler göstereceğini söylüyordu. Ama aynı zamanda bir boşluk da hissettim. Dünyayı değiştiren şirketlerin sahiplerini bilmek, kendi hayatımı küçük ve önemsiz hissettirebiliyordu. Hayal kırıklığına uğramıştım, çünkü insanın kendi küçük dünyasında kaybolması, bazen büyüklerin gölgesinde ezilmesine neden oluyordu.
Bir Ailenin Hikâyesi
O gün akşamüstü annemle mutfakta çay içerken konu yine IBM’e geldi. “Biliyor musun, IBM’in sahibi aslında tek bir kişi değil, bir şirketler ailesi gibi düşün. Ama tarih boyunca kurucuları ve liderleri var,” dedi annem. Gözlerim doldu; birden dünyanın ne kadar karmaşık olduğunu hissettim. Herkesin kendi hikâyesi, kendi mücadeleleri vardı ve kimse tek başına değildi.
O anda birden anladım ki merak etmek, öğrenmek ve hayal kırıklığı yaşamak bir arada olabilir. İnsan tek bir bilgiyle tatmin olmuyor, insan kendi hikâyesini de orada arıyor. IBM’in sahibi sorusunun cevabı teknik bir bilgiydi belki, ama benim için bir duyguydu; bir merak, bir heyecan, bir umut.
Gece Yürüyüşü
Gece olduğunda şehri yürüyerek gezmeye karar verdim. Sokak lambalarının altında yürürken, kendi hayatımı düşünüyordum. IBM’in sahibi kim sorusunun cevabı, bir an için kaybolmuş gibi hissettirdi beni; ama sonra bir şey fark ettim: İnsan kendi hayatının sahibidir. Büyük şirketler, devler, sahipler… hepsi bir şekilde uzak. Ama ben kendi içimde, kendi küçük dünyamda her gün yeni bir şey yaratabilirim.
O an bir umut doğdu içimde. Hayat bazen hayal kırıklıklarıyla dolu olsa da, merak etmek, öğrenmek ve hissetmek bu hayal kırıklığını bile anlamlı kılıyor. IBM’in sahiplerini öğrendim belki ama asıl öğrendiğim, kendi hikâyemin değerli olduğu oldu.
Son Düşünceler
Eve döndüğümde tekrar günlüğümü açtım. Bugün yazdıklarımı okurken hafif bir gülümseme belirdi yüzümde. IBM sahibi kim sorusunun cevabı artık sadece bir bilgi değildi; bu soru bana kendi duygularımı, merakımı, hayal kırıklığımı ve umutlarımı hatırlatmıştı.
Hayat bazen karmaşık, bazen hüzünlü, bazen heyecanlıdır. Ama önemli olan, her duyguyu hissetmek ve kendi hikâyemizi yazmaktan vazgeçmemektir. IBM’in sahipleri kim olursa olsun, ben kendi hayatımın sahibi olduğumu fark ettim. Ve bu fark ediş, bana bugünü değerli kıldı.
Hissettiğim her şey—merak, hayal kırıklığı, heyecan ve umut—hepsi burada, bu şehirde, bu sokaklarda ve bu kalpte birikti. Belki bir gün başkaları da IBM sahibi kim sorusunu merak eder ve kendi hikâyeleriyle buluşturur. Ama benim için bu soru artık sadece bir bilgi değil, bir duyguydu; ve duygular, en az gerçek bilgiler kadar önemlidir.